Bazı şeyler artık bir kişisel sorun değil, toplumsal bir yaraya dönüştü. İnsanlar artık anlamaya değil, yargılamaya odaklı. Konuşsan “abartıyorsun”, sussan “suçlusun”. Kimse kimseyi gerçekten dinlemiyor… Herkesin tek derdi: kendi haklılığı. Empati, nezaket, merhamet sanki eski zamanların süsüymüş gibi. Kimse karşındakinin ne yaşadığını sormadan, ne hissettiğini düşünmeden konuşuyor. Yanlış anlaşılmak bu kadar kolayken, kendini ifade edebilmek bu kadar zor olmamalı. Bugün bir hata yaptığında değil, anlatamadığında yalnız kalıyorsun. En kötüsü de ne biliyor musun? İki taraflı olması gereken ilişkilerde, emek hep tek tarafa yükleniyor. Birileri sadece almakla meşgul, vermenin ne olduğunu çoktan unutmuş. Artık öyle bir zamanda yaşıyoruz ki, iyiliğin bile sorgulandığı, samimiyetin “çıkar” sanıldığı ve en masum duyguların bile anlamını kaybettiği bir çağdayız. Toplum, anlayışsızlıkla değil, hissizlikle bozuluyor. İşte o yüzden…

Güzel bir şey yaşamak bile, lütuf gibi hissettirilir oldu.

PoPüLeR  ...