19-09-2025, 07:58 PM
Bölüm 8 — Gece Yarısı Ziyareti
Ayvalık’ın geceye gömülmüş dar sokaklarında yalnızca rüzgârın hafif uğultusu duyuluyordu. Ev, eski taş duvarlarıyla karanlığın içinde sessizce bekliyordu.
Elif, mutfaktaki küçük masada oturmuş, önündeki kahveyi ısıtamadan bırakmıştı. Gözleri sürekli camın ötesinde, sokağın loş ışıklarında dolanıyordu. Günlerdir yaşadıkları, artık sadece bir araştırma değil, bir hayatta kalma mücadelesine dönüşmüştü.
Evdeki gizemli çizik, tavan arasındaki eski günlük, bodrumda bulduğu karanlık kutu... Her biri tek bir soruyu büyütüyordu içinde:
“Burada ne saklanıyor?”
Tam o sırada, kapı zili çaldı.
Elif’in kalbi göğsünde şiddetle çarptı.
“Kim olabilir bu saatte?” diye düşündü.
Kapıyı açtığında dışarıda kimse yoktu. Sadece yerde küçük bir zarf duruyordu.
Titreyen ellerle zarfı aldı. Üzerinde sadece şu cümle yazılıydı:
“Gerçekler seni bekliyor.”
İçini bir ürperti sardı. Bu mesaj, artık bu evin sırlarının yalnızca başlangıcı olduğunu söylüyordu. Zarfı açtı. İçinden eski, siyah-beyaz bir fotoğraf çıktı. Üzerindeki insanlar tanıdık değildi ama arka planda, flu da olsa, Elif’in yaşadığı ev seçilebiliyordu. Fotoğrafın köşesinde kurumuş kan lekesine benzeyen koyu bir iz vardı.
Elif tam o anda, salonun diğer ucundan bir ses duydu.
Cııııırt...
Eski bir koltuğun gıcırtısı.
Donakaldı. Sessizce salona süzüldü, gözleriyle her köşeyi taradı. Kimse yoktu. Ama birinin içeride olduğunu biliyordu.
Perdeler hafifçe kıpırdamıştı. Lamba bir anlık titremişti. Ve en önemlisi... Elif, salondaki aynada kendisinden başka bir siluet görmüştü.
Gözlerini ovuşturdu, tekrar baktı. Boştu.
Sırtını duvara yasladı. Dizlerinin bağı çözülmüştü.
Kendi kendine sadece fısıldayabildi:
“Gerçekler... Ne kadarını görebilirim?”
Gecenin derin sessizliğinde evin içinde bir şey daha hareket etti. Ama bu sefer Elif dönmedi, kaçmadı. Dinledi.
Ve o anda...
Kapı zili bir kez daha çaldı.
Bu kez çok daha uzun, çok daha keskin bir sesle.
Ve Elif o an şunu anladı:
Ziyaretçiler artık dışarıda değildi. Onlar çoktan içeri girmişti.
Yarın..
Bölüm 9 — Gözlerin Ardındaki Sır.
“Bazı evler susar. Ama duvarları her şeyi hatırlar.”
Ayvalık’ın geceye gömülmüş dar sokaklarında yalnızca rüzgârın hafif uğultusu duyuluyordu. Ev, eski taş duvarlarıyla karanlığın içinde sessizce bekliyordu.
Elif, mutfaktaki küçük masada oturmuş, önündeki kahveyi ısıtamadan bırakmıştı. Gözleri sürekli camın ötesinde, sokağın loş ışıklarında dolanıyordu. Günlerdir yaşadıkları, artık sadece bir araştırma değil, bir hayatta kalma mücadelesine dönüşmüştü.
Evdeki gizemli çizik, tavan arasındaki eski günlük, bodrumda bulduğu karanlık kutu... Her biri tek bir soruyu büyütüyordu içinde:
“Burada ne saklanıyor?”
Tam o sırada, kapı zili çaldı.
Elif’in kalbi göğsünde şiddetle çarptı.
“Kim olabilir bu saatte?” diye düşündü.
Kapıyı açtığında dışarıda kimse yoktu. Sadece yerde küçük bir zarf duruyordu.
Titreyen ellerle zarfı aldı. Üzerinde sadece şu cümle yazılıydı:
“Gerçekler seni bekliyor.”
İçini bir ürperti sardı. Bu mesaj, artık bu evin sırlarının yalnızca başlangıcı olduğunu söylüyordu. Zarfı açtı. İçinden eski, siyah-beyaz bir fotoğraf çıktı. Üzerindeki insanlar tanıdık değildi ama arka planda, flu da olsa, Elif’in yaşadığı ev seçilebiliyordu. Fotoğrafın köşesinde kurumuş kan lekesine benzeyen koyu bir iz vardı.
Elif tam o anda, salonun diğer ucundan bir ses duydu.
Cııııırt...
Eski bir koltuğun gıcırtısı.
Donakaldı. Sessizce salona süzüldü, gözleriyle her köşeyi taradı. Kimse yoktu. Ama birinin içeride olduğunu biliyordu.
Perdeler hafifçe kıpırdamıştı. Lamba bir anlık titremişti. Ve en önemlisi... Elif, salondaki aynada kendisinden başka bir siluet görmüştü.
Gözlerini ovuşturdu, tekrar baktı. Boştu.
Sırtını duvara yasladı. Dizlerinin bağı çözülmüştü.
Kendi kendine sadece fısıldayabildi:
“Gerçekler... Ne kadarını görebilirim?”
Gecenin derin sessizliğinde evin içinde bir şey daha hareket etti. Ama bu sefer Elif dönmedi, kaçmadı. Dinledi.
Ve o anda...
Kapı zili bir kez daha çaldı.
Bu kez çok daha uzun, çok daha keskin bir sesle.
Ve Elif o an şunu anladı:
Ziyaretçiler artık dışarıda değildi. Onlar çoktan içeri girmişti.
Yarın..
Bölüm 9 — Gözlerin Ardındaki Sır.
“Bazı evler susar. Ama duvarları her şeyi hatırlar.”